پيروى از قرآن « قَدْ اَمْكَنَ الْكِتَابَ مِنْ زِمَامِهِ فَهُوَ قَائِدُهُ وَاِمَامُهُ ، يَحُلُّ حَيْثُ حَلَّ ثَقَلُهُ ، وَيَنْزِلُ حَيْثُ كَانَ مَنْزِلُهُ » ( عنان خود را به قرآن سپرده ، پس كتاب خدا جلودار و پيشواى اوست ، فرود مىآيد جايى كه بار قرآن فرود آمده ، و جا مىگيرد هر جا كه جايگاه آن است . ) از خصوصيّات ديگر او اين است كه : « قد امكن الكتاب من زمامه فهو قائده و امامه » زمام و اختيار خود را به دست قرآن داده پس قرآن رهبر و جلودار او شده است ; قرآن را به نفع خواسته هاى خود توجيه نمىكند و خود را قائد و جلودار قرآن قرار نمىدهد ، بلكه اختيار خود را دست قرآن داده و قرآن را راهبر خود قرار داده است ، به هر سمتى كه قرآن مىگويد حركت مىكند . « يحلّ حيث حلّ ثقله » ، « ثَقَل » به معناى متاع ارزشمند و نفيس است ، يعنى اين شخص به هر جايى كه متاع نفيس قرآن نازل مىشود حلول مىكند ، به احكام قرآن و دستورات آن توجّه مىكند ; « و ينزل حيث كان منزله » اين جمله عبارت ديگرى از جمله قبل است ، يعنى هر جايى كه متاع نفيسِ قرآن نازل شود ، او هم همان جا نازل مىشود ; مقصود اين است كه هر دستورى را كه قرآن صادر كند ، اين فرد همان را عمل مىكند و به توجيه گرى به نفع خود نمىپردازد . خلاصه قرآن كتاب عمل اوست ، قرآن راهنماى اوست ، و در عمل كردن به دستورات قرآن تعبّد دارد و پايبند است ; هر انسانى بايد در همه جهات تابع قرآن باشد ، و دستورات قرآن را سرمشق خود قرار دهد . والسّلام عليكم و رحمة الله و بركاته